Van gat in de hand naar buffer #9

Over 94 cent rente, de bedrijfskantine en een Bijenkorf-beleving via Vinted

Deze week kreeg ik van de ASN Bank precies 94 cent rente.

94 cent.

Normaal gesproken is dat zo’n bedrag waar ik denk:
laat maar. Niet genoeg voor een succesverhaal. Eigenlijk gewoon het financiële equivalent van een lauwe cracker.

Maar binnen deze spaarchallenge voelde het toch anders.

Alsof iemand heel zachtjes on mijn oor fluistert:
“Kijk nou, Nathalie. Het groeit dus echt.”

En wat misschien nog wel het meest opvallend is:
ik dacht niet direct “wat kan ik hiervan kopen?”
Ik dacht: mooi. Die mag bij de buffer.

Dat is nieuw gedrag. En blijkbaar begint mijn brein langzaam mee te werken.

Zondagavond bestelden we pizza

Want luister, ik ga hier niet doen alsof ik ineens zo iemand ben geworden die op zondagavond gezellig linzensoep zit te pureren terwijl de rest van Nederland kaas van het plafond trekt.

Alleen zat er dit keer 20% korting op de bestelling.

€ 7,54.

En ik dacht: die korting is eigenlijk geen korting. Dat is geld dat nog niet uitgegeven is. Dus hup. Direct doorgestort naar de spaarrekening.

Ik begin een beetje zo iemand te worden die denkt: “Ah. Gratis geld.”

Dat is vermoedelijk exact hoe mensen eindigen met een excelbestand genaamd financieel overzicht definitief_v7_echt_definitief.xlsx.

De bedrijfskantine: mijn nieuwe financiële verleiding?

Sinds kort werk ik ergens met een bedrijfskantine waarvan ik vroeger dacht dat alleen grote mensen met leaseauto’s die hadden.

Verse broodjes, salades. Twee soorten soep zelfs.

TWEE soorten! En de trouwe lezer weet het al: ik ben een echte “soeplover”

En je moet ook weten, ik kom uit een werkverleden waar de lunchvoorziening meestal bestond uit: een automaat met een Twix waarvan de datum psychologisch al ingewikkeld werd.

Dus dit voelt luxe en gevaarlijk tegelijk.

Want ja, alles is vriendelijk geprijsd.
Een kop soep kost maar € 1.

Maarrrrrr…... die soep is van die keurige gladde soep.
Zo’n soep die heel gezond oogt maar waarbij je maag na twintig minuten zegt:
“Leuk voorgerecht. En nu?”

Dus dan koop je er automatisch nog iets bij.
Een broodje.
Een snack.
Nog iets kleins.
En ineens ben je voor een lunch toch meer kwijt dan je dacht.

Dus ging ik rekenen.

Een AH-verspakket soep kost ongeveer € 5 en daar haal ik ongeveer 1,5 liter soep uit.
Dat zijn grofweg 6 flinke kommen soep.

Mijn eigengemaakte soep lijkt meer op een reddingsoperatie dan op een voorgerecht.
Ik gooi overal extra groenten in.
Soms linzen, bonen of nog iets waarvan ik later denk: hmm interessant experiment.

Maar het vult wél.

Daar eet ik hooguit nog één kale boterham bij. Dat is voor mij genoeg.

En toen zag ik ineens iets grappigs:
de goedkope kantinesoep was uiteindelijk toch duurder dan mijn eigen soep.

Waarom? Omdat ik erna alsnog honger heb alsof ik net 3 minuten naar eten heb gekeken in plaats van het daadwerkelijk te eten.

Overigens loop ik zonder enige innerlijke strijd langs de vrijdagse kroketten en frikandellen.

Daar zit blijkbaar mijn grens. Je moet ook niet overal tegelijk een gevecht van maken.

Hoe ik op Vinted per ongeluk De Bijenkorf werd

Ik zou nog terugkomen op hoe ik spullen verkocht via Vinted.

Want ik besloot om daar overdreven serieus goed in te worden.

Mijn theorie was: zelfs als iemand een boek van € 1 koopt, wil ik dat het voelt alsof diegene een klein cadeautje ontvangt.

Dus:

• kleding altijd schoon gewassen

• eerlijk melden als ergens een haaltje of imperfectie zit

• detailfoto’s toevoegen

• stevige verzendzakken gebruiken

• doosjes bewaren voor boeken

• en alle kleding in vloeipapier inpakken en boeken in cadeaupapier

Ja. Echt.

Ik dacht: waar voel ik me altijd licht decadent en verzorgd?

Bij de De Bijenkorf.

Dus ineens stond ik vloeipapier te kopen alsof ik een luxe warenhuis runde vanuit mijn logeerkamer.

En bij ieder pakketje schreef ik een kaartje. Ik heb stapels van die gratis ansichtkaartjes liggen.

“Beste Sonja,
Dank je wel voor het kopen van de blauwe trui.
Ik hoop dat je er net zo blij van wordt als ik.
Hartelijke groet, Nathalie.”

Volstrekt onnodig waarschijnlijk. Maar ik vond het leuk. En blijkbaar werkt aandacht nog steeds, want ik kreeg alleen maar 5-sterrenreviews.

Mensen willen uiteindelijk niet alleen een product.
Ze willen vooral het gevoel dat iemand moeite voor ze heeft gedaan.

Best bijzonder eigenlijk. Zeker in een tijd waarin een zelfscan nog net geen burn-out krijgt als je een avocado verkeerd neerlegt.

KWW: Kiek’n wat ’t wordt

Dat is inmiddels ook een beetje het motto van deze spaarchallenge geworden.

Ik doe maar wat. Met iets meer nadenken dan vroeger, dat wel.

De ene keer stort ik 94 cent rente door alsof ik een vermogensbeheerder ben.
De andere keer sta ik soep door te rekenen in de bedrijfskantine alsof ik bij het Nibud werk. En ergens tussendoor groeit die buffer gewoon.

Ik heb werkelijk geen idee waar dit eindigt.
Misschien blijft het bij een fijne reserve. Of misschien sla ik compleet door en krijg ik straks dopamine van kortingstickers en spaarrente. Dat risico lijkt aanwezig.

Maar wat ik wel merk: geld voelt minder als iets dat direct op moet.

En dat is voor iemand met een voormalige gat-in-de-hand-status eigenlijk al best spectaculair.

Kiek’n wat ’t wordt

Stand van zaken 💰

ASN spaarrekening: € 2002,73 (was € 1935,52)

Vinted portemonnee: € 12,00 (was € 12,00)

Koopzegels: € 55,30 (was €52,30)

Totaal: € 2.070,03 (was €1.999,82)

🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢

🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢

⚪⚪⚪⚪⚪⚪⚪⚪⚪⚪

(20 volle stippen, op weg naar de volgende €100)